Sekiz yıldır kullandığım elektronik gazyağı sobası
Elektronik gazyağı sobası kullanalı yıllar oldu. Geleneksel gazyağı sobaları gibi kolayca eksik yanıp kötü koku çıkarmıyor, bazı modellerdeki gibi elle ateşlemeyi de gerektirmiyor — tamamen otomatik, üstelik elektrikten de tasarruf sağlıyor.
Tek zahmetli tarafı, herhâlde düzenli olarak gazyağı eklemek gerekmesi (bidonu elde taşıyıp Tayvan’ın devlet petrol şirketi CPC’ye gidip dökme gazyağı almak). Ama insan bir kez alıştı mı, geleneksel elektrikli ısıtmaya ya da başka yöntemlere herhâlde bir daha dönemiyor.
Geleneksel gazyağı sobasına kıyasla fazladan gelen güvenlik mekanizmaları
Kötü koku yaymamasının yanı sıra, elektronik gazyağı sobasının geleneksel gazyağı sobalarında bulunmayan pek çok üstünlüğü var:
- Ortamdaki oksijen fazla azaldığında alevi otomatik olarak söndürür.
- Aşırı yüksek ya da anormal sıcaklık algıladığında da otomatik olarak durur.
- Darbe aldığında veya gövdesi düz durmadığında yine aynı şekilde alevi otomatik olarak söndürür.
- Çalıştırıldıktan üç saat sonra, uzatma işlevine basılmadığı sürece cihaz kendiliğinden kapanıp alevi söndürür.
Kısacası, kullanım sırasındaki kazaları önlemek için içine türlü türlü güvenlik önlemi yerleştirilmiş. İlk aldığım sıralarda, zehirlenme ihtimaline karşı odaya iki tane de karbon monoksit dedektörü takmıştım. Ne var ki bunca yıl boyunca dedektörler bir kez olsun ötmedi.
Başlangıçta neden bunu seçtim
Elektronik gazyağı sobasını seçmemin başlıca bir sebebi vardı: odamdaki klima, inverterli sıcak-soğuk bir model değil, geleneksel sabit frekanslı bir klima. Bu yüzden kış gelir gelmez oda çok soğuk oluyor.
O sırada klimayı değiştirmek istemediğim için başka türden ısıtma cihazları denedim; örneğin fişe takılan geleneksel bir elektrikli ısıtıcı. İşin tuhafı, o elektrikli ısıtıcı hem çok elektrik yiyordu (anma gücü 1.600 watt) hem de aldıktan sonraki üçüncü günde bozuldu. İade ettikten sonra epeyce bilgi araştırdım ve sonunda elektronik gazyağı sobasını denemeye karar verdim.
Japon malı: sekiz yılda ancak ilk arıza
Elektronik gazyağı sobası denen bu ürün, başlıca Japonya’da üretiliyor. Japon mallarının dayanıklı olduğu söylenir; bu cihazı alıp sekiz yıl kullandım, ilk esaslı arızasını ancak o zaman verdi — bu da doğrusu epey şaşırtıcı.
Buharlaştırma haznesini yenilemek için 4.000 Tayvan doları harcadıktan sonra, görünüşe bakılırsa yine turp gibi! (“Sobanın kalbi” denen o buharlaştırma haznesinde tam olarak neyin ters gittiğini ise ayrıca “Sobanın kalbi: elektronik gazyağı sobasının buharlaştırma haznesi ve bakımı” yazısında anlattım.)