Rozciąganie i obróbka kanału luminancji obrazów galaktyk
Przy obróbce galaktyk stopniowo uświadomiłem sobie jedno: krok od rozciągania liniowego do nieliniowego jest kluczem całego procesu. Jeśli pomylisz się w tym kroku, później żaden wysiłek już tego nie uratuje. W tym artykule zbieram kilka moich doświadczeń z rozciąganiem galaktyk oraz pewną ścieżkę obróbki kanału luminancji galaktyki.
Pomyl ten krok rozciągania, a cała reszta pójdzie na marne
Najpierw podzielę się pewną lekcją. Od zawsze stosunkowo rzadko obrabiałem galaktyki typu przejściowego, a gdy pewnego razu pracowałem nad takim obiektem, bez zastanowienia rozciągnąłem go tak, jakby był galaktyką spiralną. Ramiona spiralne owszem, wyszły, ale kolor był bardzo dziwny i choćbym nie wiem jak regulował, nie potrafiłem uzyskać wyglądu, o który mi chodziło.
Później porównałem to z pracami innych osób w internecie — wszystkie wyglądały inaczej niż moja. Dopiero po zbadaniu sprawy odkryłem, że problem tkwił w zbyt brutalnym etapie rozciągania. Zburzyłem więc proces do połowy i zrobiłem go od nowa, i dopiero wtedy uzyskałem wersję, z której byłem zadowolony. W obu wersjach, górnej i dolnej, były części, które mi się podobały, i takie, które mi się nie podobały; ostateczna praca łączy oba obrazy w jeden — pokazuje szczegóły centrum, a jednocześnie nie pozwala, by obrzeża wyglądały zbyt dziwnie.
Zburzyć i zrobić od nowa — to wręcz najszybsza droga
Przy obróbce M33, galaktyki Trójkąta, było podobnie. Za pierwszym razem nie byłem zbyt zadowolony z efektu, więc następnego dnia znów zburzyłem dwie trzecie pracy i rozciągnąłem obraz od nowa. Dawniej zawsze lekceważyłem ten krok „rozciągania od liniowego do nieliniowego”; dopiero po kilku niepowodzeniach i zburzeniach naprawdę zrozumiałem: wystarczy pomylić się w tym kroku, a choćbyś nie wiem jak się później starał, nie da się osiągnąć wyglądu, o który chodzi.
Dobra wiadomość jest taka, że gdy zdarzy się coś takiego, zburzenie wszystkiego od razu z powrotem do etapu liniowego i zrobienie tego na nowo jest zwykle najszybszym sposobem. Potężna funkcja historii (History) w programie PixInsight pozwala ci z łatwością wrócić do dowolnego etapu, bez konieczności zaczynania od zera.
Standardowy przebieg obróbki kanału luminancji galaktyki
Po zebraniu tych doświadczeń można wyprowadzić standardową ścieżkę obróbki kanału luminancji galaktyki. Jej duchem jest „bezpieczne wydobycie na wierzch szczegółów ukrytych we Wszechświecie”, a nie samo rozjaśnienie obrazu. Cała ścieżka wygląda mniej więcej tak:
- Zacznij od prewizualizacji: najpierw oceń, które struktury na obrazie warto zachować.
- Wstępne rozciąganie: doprowadź luminancję z grubsza do stanu nieliniowego.
- Kompresja jądra za pomocą HDRMT: zajmij się zbyt jasnym obszarem jądra i przywróć szczegóły jądra.
- Zbuduj selektywną maskę: wykonaj lokalną obróbkę wybranych struktur.
- Korekta histogramem: na koniec dopracuj ogólną jasność za pomocą procesu Histogram.
Każdy krok uczy nas „rozumieć obraz, a nie tylko go rozciągać i rozjaśniać”. Dobry obraz galaktyki to taki, na którym pasma pyłu, jądro i zewnętrzne halo dają się odczytać jednocześnie, a nie taki, w którym poświęca się szczegóły w zamian za jasność.
Oby ten przebieg stał się i dla ciebie małym światełkiem na drodze nauki.