Large Magellanic Cloud

ابر ماژلانی بزرگ Large Magellanic Cloud

ابر ماژلانی بزرگ (LMC) یکی از خیره‌کننده‌ترین مناظر نجومی آسمان نیمکرهٔ جنوبی است. این کهکشان که بزرگ‌ترین کهکشان قمری راه شیری به شمار می‌رود، تنها 160000 سال نوری از ما فاصله دارد و در گروه محلی (که کهکشان آندرومدا، کهکشان راه شیری، کهکشان مثلث و ابر ماژلانی بزرگ را در بر می‌گیرد) رتبهٔ چهارم را دارد. بخش عمدهٔ LMC درون صورت فلکی جنوبی ماهی زرین (Dorado) جای گرفته‌است، اما بخشی از آن تا صورت فلکی کوهمیز (Mensa) در جنوبی‌تر نیز کشیده می‌شود. برای لذت بردن از زیبایی LMC باید در جنوب عرض جغرافیایی 20° شمالی باشید. و اگر می‌خواهید آن را در بلندترین نقطه‌اش دست‌کم در میانهٔ آسمان ببینید، باید در حدود عرض جغرافیایی 25° جنوبی قرار داشته باشید.

در LMC، جدا از رد ساختار مارپیچی میله‌ای، آنچه بی‌تردید بیش از همه دل می‌برد سحابی رتیل است که درون آن قرار دارد. سحابی رتیل (NGC 2070) درون ابر ماژلانی بزرگ جای دارد (در این تصویر کمی پایین‌تر و سمت راست مرکز)؛ با یک دوربین دوچشمی یا تلسکوپی کوچک هم می‌توان حلقه‌های درخشان گازی را که از سحابی به بیرون کشیده شده‌اند به‌روشنی دید، درست مانند عنکبوتی غول‌پیکر. اندازهٔ ظاهری آن با ماه کامل برابر است، اما قطر واقعی‌اش به 1520 سال نوری می‌رسد، یعنی حتی از سحابی جبار هم بزرگ‌تر است. افزون بر این، سحابی رتیل ناحیه‌ای مهم برای زایش ستارگان نیز هست. با رصد آن، ما حتی می‌توانیم خوشهٔ ستاره‌ای 30 Doradus را که در مرکز آن قرار دارد ببینیم. در سال 1987، ابرنواختر 1987A درون ابر ماژلانی بزرگ منفجر شد و این انفجار بسیار نزدیک به سحابی رتیل روی داد. ابرنواختر 1987A به بیشینهٔ درخشندگی قدر 2.8 رسید و درخشان‌ترین ابرنواختری بود که از سال 1604 به این سو از زمین قابل رصد بوده‌است. و آنچه بیش از همه شگفت‌انگیز است اینکه مدت 10 ماه با چشم غیرمسلح دیده می‌شد.

Sigma 135mm F1.8 DG HSM (Art)
QHYCCD QHY600PH C
Avalon M-zero HQ
IDAS HEUIB-II
مجموع زمان نوردهی: 5.5 ساعت
نرم‌افزار پردازش: PixInsight, Photoshop