หลายปีให้หลัง ดู “Armageddon” อีกครั้งกับลูก ๆ

(เนื้อหาต่อไปนี้เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ “Armageddon” ผู้ที่ไม่อยากทราบเนื้อเรื่องล่วงหน้าควรพิจารณาก่อนอ่าน)

ตอนกลางคืนดู “Armageddon” อีกครั้ง คราวนี้ดูร่วมกับลูก ๆ

หนังเก่าเรื่องหนึ่งที่ยาวเกือบสองชั่วโมงครึ่ง ตอนแรกคิดว่าพวกเขาอาจดูไม่ไหว แต่ไม่คาดคิดว่าจะดูจบรวดเดียวจนได้

บางสิ่งล้าสมัยไปแล้ว บางสิ่งยังไม่ล้าสมัย

หลายอย่างเมื่อดูตอนนี้ก็ดูเก่าไปตามกาลเวลาแล้ว ทั้งเทคนิคพิเศษและจังหวะการดำเนินเรื่องก็เช่นกัน

แต่บางอย่างก็ไม่ได้ล้าสมัยง่ายขนาดนั้น เช่น ภารกิจที่ชัดเจน กลุ่มคนที่ถูกบังคับให้เผชิญวิกฤต และทางเลือกที่สุดท้ายแล้วต้องมีใครสักคนแบกรับไว้

ตอนเด็ก ๆ ที่ดูหนังเรื่องนี้ สิ่งที่จำได้คือ NASA กระสวยอวกาศ ดาวเคราะห์น้อย การเจาะ การระเบิด รวมถึง Liv Tyler, Ben Affleck และบาร์เปลื้องผ้าแห่งนั้น พอมาดูอีกครั้งตอนนี้ กลับรู้สึกว่าสิ่งที่ติดอยู่ในใจจริง ๆ คือตอนจบ

มีคนไม่ได้กลับมา หนังจึงมีน้ำหนัก

ถ้าตอนจบของเรื่องไม่มีการเสียสละ หนังเรื่องนี้ก็คงเป็นเพียงหนังภัยพิบัติครึกโครมอีกเรื่องหนึ่ง ก็เพราะมีคนที่ไม่ได้กลับมา หนังเรื่องนี้จึงมีน้ำหนัก

หลายปีต่อมา ดูจนจบพร้อมกับลูก ๆ ในใจมีความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนอย่างหนึ่ง แต่ก่อนนั่งดูอยู่คนเดียวหน้าโทรทัศน์ เพลิดเพลินไปกับหนัง ส่วนตอนนี้มองลูก ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดูเรื่องราวที่ตอนเด็ก ๆ ผมรู้สึกว่าสนุกมากจนจบไปด้วยกัน

หนังเรื่องเดียวกัน เมื่อมาดูอีกครั้งหลังผ่านไปหลายปีขนาดนี้ สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่ตัวหนัง แต่ยังมีคนที่ดูหนังด้วย รวมถึงร่างเล็ก ๆ ไม่กี่ร่างที่เพิ่มขึ้นมาข้าง ๆ