Jaren later, samen met mijn kinderen “Armageddon” terugkijken

(De volgende tekst raakt aan de plot van de film “Armageddon”; wie daar bezwaar tegen heeft, leze met de nodige omzichtigheid.)

’s Avonds heb ik “Armageddon” teruggekeken — deze keer samen met de kinderen.

Een oude film van bijna tweeënhalf uur — ik had eigenlijk gedacht dat ze hem misschien niet zouden uitzitten, maar tot mijn verrassing hebben ze hem helemaal tot het einde gekeken.

Sommige dingen zijn verouderd, andere niet

Veel dingen ogen nu al gedateerd. De special effects, en ook het tempo van het verhaal.

Maar sommige dingen verouderen niet zo gemakkelijk. Zoals een heldere missie, een groep mensen die noodgedwongen een crisis onder ogen moet zien, en die keuze die uiteindelijk toch altijd door iemand gedragen moet worden.

Toen ik deze film als kind zag, herinnerde ik me NASA, de spaceshuttle, de planetoïde, het boren, de explosies, en ook Liv Tyler, Ben Affleck en die stripclub. Nu ik hem opnieuw zie, heb ik juist het gevoel dat wat werkelijk beklijft, het slot is.

Doordat iemand niet terugkomt, krijgt hij pas gewicht

Als het verhaal aan het einde geen offer had gekend, was deze film waarschijnlijk niet meer geweest dan alweer een luidruchtige rampenfilm. Juist doordat iemand niet terugkomt, krijgt hij zijn gewicht.

Jaren later, nadat ik hem samen met de kinderen heb uitgekeken, blijft er een heel subtiel gevoel in mij achter. Vroeger zat ik in mijn eentje voor de televisie, meegesleept door de film; nu kijk ik naar de kinderen die naast me zitten, en kijken we samen tot het einde naar dat verhaal dat ik als kind zo prachtig vond.

Dezelfde film, na zo veel jaren opnieuw bekeken: wat veranderd is, is niet alleen de film, maar ook degene die hem bekijkt, en die paar kleine gestalten die er intussen naast me zijn bijgekomen.