Rampaging Mandrill

Rozszalały mandryl — czy udało ci się dostrzec jego twarz?

W głębokim polu gwiazdowym południowego nieba cicho wyłania się osobliwa twarz, niczym rozszalały mandryl przybyły z pierwotnej dżungli. To nie złudzenie, lecz prawdziwe oblicze obłoku molekularnego w gwiazdozbiorze Korony Południowej (Corona Australis) — kolebki gwiazd pełnej tajemnicy i dynamicznej energii. Gromadzą się tu liczne ciemne obłoki, mgławice refleksyjne i młode gwiazdy, tworząc jedno z najbardziej aktywnych miejsc narodzin gwiazd w oczach astronomów.

Rdzeniem tej „twarzy” są właśnie dwa ciemne obłoki molekularne, Sandqvist 40 i 41, które niczym gęsta grzywa przecinają kadr i wraz z obiektami od NGC 6723 po NGC 6729 budują ten kosmiczny krajobraz przypominający pysk bestii. NGC 6723 to stara gromada kulista na skraju obłoku molekularnego, a NGC 6729 lśni niczym ogień w oczach mandryla — jest to mgławica refleksyjna i emisyjna oświetlana przez młodą gwiazdę R CrA, o wachlarzowatej strukturze i gwałtownej aktywności gazu.

W gromadzie Coronet, w której leży NGC 6729, można ponadto dostrzec obiekty Herbiga-Haro i szybkie dżety, znaczące dziki puls dopiero co narodzonych gwiazd. Te gęste, włókniste pasma obłoków są jądrem powstawania nowych gwiazd, a zarazem siłą działającą za kulisami tego naturalnego teatru wszechświata.

To nie jest zwykły obraz gwiaździstego nieba, lecz dynamiczne kosmiczne przedstawienie — mandryl rodzący się właśnie z międzygwiazdowego pyłu, łączący w sobie chaos i piękno, patrzy prosto na ciebie. Czy udało ci się dostrzec jego twarz?

Takahashi FSQ106 EDX3
Moravian Instruments, G4-16000
Planewave L500
Astrodon E-series LRGBHa 50mm
Lx72, Rx36, Gx36, Bx42 300s, Hax56 900s
Całkowity czas ekspozycji: 29,5 godz.
Miejsce fotografowania: Río Hurtado, Coquimbo, Chile
2-panel mosaic