باورهای نادرست رایج دربارهٔ الگوریتمهای pixel rejection در اینتگریشن
هنگام اینتگریشن (integration) باید از کدام الگوریتم pixel rejection (حذف پیکسلهای پرت) استفاده کرد؟ در اینترنت مجموعهای از قاعدههای تجربی با مضمون «انتخاب روش rejection بر اساس تعداد فریمها» دستبهدست میشود و بسیاری از آموزشها هم آن را عیناً رونویسی کردهاند. اما این مجموعه قاعده در واقع باورهای نادرست پرشماری در خود دارد؛ در این نوشته دیدگاه خودم را میگویم.
قاعدهٔ تجربی رایج
قاعدههای «rules of thumb» که در اینترنت دستبهدست میشوند تقریباً چنیناند:
- اگر تعداد فریمهای شما کمتر از 15–20 فریم است، از median integration استفاده کنید و sigma clipping انجام ندهید.
- اگر تعداد فریمها بیشتر از 15–20 و کمتر از 40–50 فریم است، از average integration همراه با outlier rejection استفاده کنید، kappa را روی 2.5 و تکرار را روی 2 بار بگذارید.
- اگر تعداد فریمها بیشتر از 40–50 فریم است، از average integration همراه با outlier rejection استفاده کنید، kappa را روی 3 (یا بیشتر) بگذارید و تنها 1 بار تکرار کنید.
دیدگاه من
این دانش مبتنی بر «انتخاب روش rejection بر اساس تعداد فریمها» در واقع کمی قدیمی شدهاست؛ مشکل در این است که:
- نخست اطمینان یافتن از کیفیت تصویرها پاسخ درست است. اگر کیفیت بهخوبی کنترل نشده باشد، هر روش rejection که انتخاب کنید بیفایده است.
- هر الگوریتم rejection نقاط قوت و ضعف خودش را دارد و قضاوت تنها بر پایهٔ تعداد تصویرها دقیق نیست.
- اگر روش rejection را بر اساس تعداد فریمها انتخاب کنیم، پس کسانی که فریم بسیار کمی دارند چه کنند؟ خود این چارچوب از پوشش دادن همهٔ موقعیتها ناتوان است.
چند نکتهٔ تکمیلی
- آن مجموعه قاعدهای که در بالا آمد، «توصیه نمیکنم» یکجا و دربست پذیرفته شود (منبع اصلی، بخش مربوط در انجمن APP است)؛ بسیاری از تنظیمهای پارامتری در آن در واقع مسئلهدار است.
- مقدار Reject kappa به high و low تقسیم میشود؛ تا وقتی نیاز ویژهای نباشد، من این دو را روی یک مقدار یکسان تنظیم نمیکنم.
- خودم هرگز از اینتگریشن میانه (median) استفاده نکردهام، چون کیفیت همهٔ تصویرهایم را از پیش بررسی کردهام.
خلاصه اینکه: بهجای درگیر شدن با پرسش «چند فریم با کدام روش rejection جور درمیآید»، بهتر است نخست کنترل کیفیت تصویرها را درست انجام بدهید، ویژگیها و موقعیتهای کاربرد هر روش rejection را بشناسید و سپس بر پایهٔ دادههای واقعی تنظیم کنید.