Od „byle działało” do „śmiem to zmienić i uruchomić”: miesięczny dziennik programowania nowicjusza
Na wstępie zaznaczę: nie jestem inżynierem oprogramowania, a wszystko, o czym piszę tu w kwestii programowania, to tak naprawdę tak zwany Vibe Coding — ten rodzaj, w którym idzie się za przeczuciem.
Ostatnio, żeby praca szła trochę sprawniej, cały czas rozwijam własne małe narzędzia. Przez ostatnie dwa dni zrobiłem trzy rzeczy: zacząłem robić kopie zapasowe za pomocą systemu Git, poprawiłem kilka błędów (bugów) w logice programu i podłączyłem nowy model AI.
Najtrudniejsza nie jest składnia, tylko „przełożenie tego, czego się chce, na kod”
Po miesiącu największy wniosek jest taki — najtrudniejsza w pisaniu programów wcale nie jest składnia, tylko przełożenie tego, „czego właściwie sam chcę”, na „konkretny kod”.
Na przykład „naprawić buga” brzmi bardzo prosto, ale zanim naprawdę weźmiesz się do roboty, musisz najpierw zadać sobie całą masę pytań:
- Czy najpierw zapisać?
- Czy założyć nową gałąź (branch)?
- Kiedy testować? I jak testować?
- A po wprowadzeniu zmian — co właściwie znaczy „skończone”?
- Czy przy okazji nadać numer wersji?
Żadne z tych pytań nie jest tak naprawdę pytaniem o programowanie — to pytania o „nawyki pracy”. Ten cały proces jest w branży być może czymś zupełnie powszechnym, ale dla początkującego w programowaniu to po prostu koszmar.
Kilka drobiazgów, których się nauczyłem
Przez ten miesiąc nauczyłem się kilku drobnych rzeczy, którymi dzielę się z takimi samymi nowicjuszami jak ja:
- Najpierw postaw tarczę ochronną, a dopiero potem zabieraj się do grzebania. Jeśli używasz systemu Git do kontroli wersji, to nawet gdy wszystko zepsujesz, w trzydzieści sekund wrócisz do przeszłości — czujesz się tak bezpiecznie jak przy zapisie stanu gry.
- Rób tylko jedną rzecz naraz. Broń Boże nie „zmieniaj przy okazji jeszcze jednej linijki” — od tego twoje przyszłe ja będzie chciało walić głową w mur.
- Wolno — to normalne. Całe popołudnie na jedną małą funkcję? Tak, to codzienność. Te kursy na skróty w większości cię oszukują.
- Pisz notatki dla siebie z przyszłości. Inaczej następnym razem, kiedy tu wrócisz, pomyślisz, że ten program napisał ktoś inny. (No dobra, ten program naprawdę napisała AI.)
Od „byle działało” do „śmiem to zmienić i uruchomić” — tym, co leży pomiędzy, są chyba właśnie te nawyki pracy: z pozoru nieefektowne, a jednak trzeba je uzupełniać jeden po drugim.