Obróbka komet w programie PixInsight (część 2): kometa Tsuchinshan przy długiej ogniskowej 1000 mm

Pierwsza część cyklu przedstawiła wstępny proces obróbki zdjęć komety Tsuchinshan (Tsuchinshan-ATLAS, C/2023 A3) wykonanych krótką ogniskową 135 mm. Ta część zajmuje się długą ogniskową — gdy ogniskowa sięga 1000 mm i więcej, strategię obróbki trzeba dostosować. Wprowadzenie do podstawowych narzędzi obróbki komet znajdziesz w artykule „Obróbka zdjęć komet — zarys ogólny”.

Dlaczego długa ogniskowa wymaga osobnego procesu

W procesie dla krótkiej ogniskowej kluczowym krokiem jest zastosowanie do zdjęć narzędzia Local Normalization albo NSG, czyli normalizacja gradientów poszczególnych klatek przed integracją. Ale gdy ogniskowa sięga 1000 mm i więcej, a kometa zajmuje większą część kadru, wynik działania Local Normalization czy NSG przestaje być zadowalający, bo sama kometa zmienia się w świetle i cieniu, a do tego się przemieszcza — algorytm normalizacji gubi się przy rozległej, ruchomej komecie.

Dlatego przy obróbce komety Tsuchinshan sfotografowanej długą ogniskową uprościłem kroki z poprzedniej części, usuwając z nich normalizację. Poniższy proces to dokładnie ten, którego sam używam do obróbki zdjęć komet wykonanych ogniskową 1000 mm i 4000 mm.

Proces w ośmiu krokach

1. Za pomocą skryptu WBPP skalibruj zdjęcia aż do etapu rejestracji gwiazd (otrzymujesz zdjęcia z rejestracją gwiazd A).
2. Zintegruj zdjęcia z rejestracją gwiazd A (otrzymujesz zintegrowane zdjęcie gwiazd B, które później będzie jeszcze wymagało DBE i kalibracji koloru).
3. Weź zdjęcia z rejestracją gwiazd A i wykonaj na nich rejestrację względem komety (otrzymujesz zdjęcia z rejestracją komety C).
4. Usuń gwiazdy ze zdjęć z rejestracją komety C (otrzymujesz pozbawione gwiazd zdjęcia z rejestracją komety D).
5. Zintegruj pozbawione gwiazd zdjęcia z rejestracją komety D (otrzymujesz zintegrowane zdjęcie samej komety E).
6. Usuń pozostałości gwiazd ze zdjęcia samej komety E (otrzymujesz zdjęcie samej komety F, które później będzie jeszcze wymagało DBE i kalibracji koloru).
7. Wyodrębnij same gwiazdy ze zintegrowanego zdjęcia gwiazd B (otrzymujesz zdjęcie samych gwiazd B1, a tło zdjęcia B odrzucasz) i połącz je ze zdjęciem samej komety F.
8. Dopracuj połączone zdjęcie.

W porównaniu z procesem dla krótkiej ogniskowej główna różnica polega na usunięciu dwóch kroków normalizacji, czyli NSG/LN (pierwotnie kroki 2 i 6). Skoro normalizacji nie ma, gradient trzeba porządnie nadrobić późniejszym DBE — to ta sama logika kompromisu co przy „uproszczeniu normalizacji” w procesie dla krótkiej ogniskowej.