پسزمینهٔ «کثیف» در عکاسی نجومی: سیاه بهتر از کثیف
هر کسی که از سحابیها عکس گرفته باشد احتمالاً چنین تجربهای داشتهاست: زمان نوردهی کافی نیست و نسبت سیگنال به نویز (SNR) هم بسنده نیست، اما دلتان بسیار میخواهد آن ابرهای تاریکی را که بهسختی دیده میشوند (مثلاً IFN، یعنی نور ستارگان انباشته در درون کهکشان راه شیری) به زور بیرون بکشید. نتیجه؟ در پسزمینه لکههای رنگی، تکهتکه، شبیه لکههای چرک پدیدار میشوند.
در انجمنهای انگلیسیزبان به این حس «Muddy» میگویند — حس گلآلودگی؛ توصیفی بسیار گویا.
این «کثیفی» با نویز زمینهٔ ساده کمی فرق دارد؛ پدیدهای است از نوع Mottled/Blotchy (لکهلکه و تودهای) که از پردازش بیش از اندازه پدید میآید. افزون بر این، بهمحض آنکه کاهش نویز قوی هم روی آن سوار شود، ممکن است تصویر نوعی «حس پلاستیکی» یا «حس مجسمهٔ مومی» غیرطبیعی پیدا کند؛ و اگر این بافت با نویز زمینه جمع شود، لایهبندی جرم آسمانی در کل عکس نابود میشود.
میان علاقهمندان در خارج از کشور جملهای رایج است که به نظرم بسیار دقیق است:
“You can’t stretch what isn’t there.”
یعنی: چیزی را که از اساس وجود ندارد نمیتوانید بیرون بکشید. کشش اجباری دادهای که وجود ندارد فقط انبوهی آرتیفکت (Artifacts) پدید میآورد، نه جزئیات واقعی.
بنابراین اجماع عمومی در این جمع معمولاً چنین است — «سیاه بهتر از کثیف». بهجای آنکه در پی نهایت جزئیات، انبوهی لکهٔ کثیف را به زور بسازید، بهتر است پسزمینه را تمیز و شفاف نگه دارید.
درک اینکه مرز دادههای در دسترستان کجاست، کلید واقعی آن است که یک اثر بارها ارزش تماشا داشته باشد. زمان نوردهی هیچگاه زیاد نیست، و این حقیقت در مرحلهٔ پسپردازش اغلب بهشکل ویژهای بیرحم به نظر میرسد: چیزی را که در دادهها نیست، هیچ نرمافزاری، هرقدر هم قدرتمند، نمیتواند بسازد.