De “vuile” achtergrond in de astrofotografie: liever zwart dan vuil

Wie ooit nevels heeft gefotografeerd, heeft waarschijnlijk deze ervaring gehad: de belichtingstijd is te kort, de signaal-ruisverhouding (SNR) is onvoldoende, en toch wilt u die vaag zichtbare donkere wolken (bijvoorbeeld IFN, het geïntegreerde sterlicht binnen de Melkweg) er met alle geweld uit trekken. Het resultaat? In de achtergrond beginnen, blok voor blok, kleurvlekken op te doemen die op vuilvlekken lijken.

Op Engelstalige forums noemt men dit gevoel “muddy” — een modderig gevoel, buitengewoon treffend verwoord.

Dit soort “vuil” verschilt nog een beetje van louter achtergrondruis; het is een Mottled/Blotchy-verschijnsel (vlekkerig, klonterig) dat door overbewerking ontstaat. En zodra u er bovendien een krachtige ruisonderdrukking bovenop legt, kan het beeld zelfs een onnatuurlijk “plastic aanzien” of “wassenbeeld-aanzien” krijgen; combineert u die textuur met de achtergrondruis, dan is de tonale gelaagdheid van de hemelobjecten in de hele foto verwoest.

Onder liefhebbers in het buitenland circuleert vaak een gezegde dat het volgens mij bijzonder nauwkeurig verwoordt:

“You can’t stretch what isn’t there.”

Dat betekent: u kunt er niet uittrekken wat er van meet af aan niet was. Niet-bestaande gegevens met geweld stretchen brengt alleen een hoop artefacten (Artifacts) voort, geen echte details.

Daarom luidt de algemene consensus binnen de kringen doorgaans: “liever zwart dan vuil”. In plaats van, in het najagen van extreme details, met geweld een hoop vuile vlekken tevoorschijn te halen, kunt u de achtergrond beter schoon en helder houden.

Begrijpen waar de grenzen van de gegevens in uw handen liggen, dát is de ware sleutel om een werk te maken dat het herhaald bekijken doorstaat. Belichtingstijd heeft men nooit te veel, en deze waarheid blijkt in de fase van de nabewerking vaak bijzonder wreed: wat niet in de gegevens zit, kan zelfs de krachtigste software niet tevoorschijn toveren.