Een nachtmerrie: de groentewasser, de groentekweker en de kok van een restaurant

Gisteren had ik een droom, en na het wakker worden vond ik hem tegelijk ergerlijk en lachwekkend — een echte, onvervalste nachtmerrie. Ik noteer hem hier maar gewoon, precies zoals hij was.

Ik wisselde van restaurant

In de droom was het restaurant waar ik elke dag naartoe ga failliet gegaan, dus stapte ik over op een restaurant in de buurt dat zich als chique voordeed.

Zodra ik binnenkwam, ontdekte ik dat degene die mij ontving de groentewasser was. De groentewasser vertelde me dat ze een kok hadden die heerlijke gerechten kon bereiden. Vanuit vertrouwen in de vakkundigheid van het restaurant bestelde ik eerst een gerecht om het te proberen.

Dat gerecht bleek niet erg lekker te smaken, en ook mijn maag voelde niet helemaal in orde. Uit beleefdheid beklaagde ik me echter niet ter plekke bij de bedienende groentewasser, maar liep ik zelf de keuken in om een kijkje te nemen.

Pas in de keuken kwam de waarheid aan het licht

Eenmaal in de keuken ontdekte ik dat de zogenaamde “kok” die daar stond te koken in werkelijkheid geen echte kok was, maar de groentekweker.

De groenten op het werkblad die nog niet in de pan waren gegaan, zagen er daarentegen van behoorlijke kwaliteit uit. Dus zei ik tegen die groentekweker dat hij de bereidingsvolgorde een beetje moest veranderen, dan zou het gerecht wel wat meer OK moeten uitvallen. Half twijfelend, half gelovend volgde de groentekweker mijn woorden en maakte nog een gerecht.

Nadat ik het had gegeten, vond ik het ternauwernood eetbaar, maar eerlijk gezegd haalde de kwaliteit van dit gerecht nog altijd niet de prijs die op het menu stond aangegeven.

Een tragikomische woordenwisseling

Toen ik het tweede gerecht op had, zei ik tegen de groentewasser die de bediening deed: in dat geval koop ik voortaan gewoon rechtstreeks de groenten die de groentekweker kweekt, en daarmee is de kous af.

Tegen mijn verwachting in was de groentewasser er niet erg blij mee dit te horen, en kaatste terug: het is juist omdat ík de groentekweker leer koken dat het eten er zo uitkomt — niet naar mijn smaak, en dat het bovendien mijn maag van streek maakte. Hij ried me aan de vakmensen te vertrouwen: kwam ik een paar keer per dag eten wat de groentekweker kookt, dan zou ik er gaandeweg wel aan wennen.

Anders, zei hij, kon ik ook naar het restaurant gaan dat door de meester van de groentekweker was geopend — daar hebben de groentekwekers allemaal leren groenten kweken. Alleen ligt dat een beetje ver weg, ongeveer één tot twee uur rijden.

Ik zei dat ik onmogelijk voor elke maaltijd zo ver kon rijden. Maar de groentekweker antwoordde me: er is niets aan te doen; wie goede dingen wil eten, moet altijd wat opofferen. Ik vroeg hem hoe de kok van dat restaurant zijn vak verstond. Hij zei echter dat hij het niet wist: ga er zelf maar heen, dan begrijpt u het wel.

En toen werd ik wakker

Ten slotte zette ik door: aangezien ze me de nog niet bereide groenten niet wilden verkopen en het bereide eten nauwelijks te eten was, kon ik net zo goed helemaal van restaurant wisselen.

Op dat moment nam de groentewasser die de bediening deed opnieuw het woord en zei: eigenlijk is er op vijf minuten rijden van hier nóg een restaurant, geopend door een vriend van de meester van de groentekweker; u zou het eens kunnen proberen, ze werken samen met boeren…

En toen werd ik wakker.

Wat een nachtmerrie.