Wat is valse kleur (False Color)
In de beelden van de astrofotografie maken we vaak gebruik van “valse kleuren” om signalen van verschillende golflengten weer te geven, bijvoorbeeld de SHO- en HOO-paletten. Wat is valse kleur nu eigenlijk?
Valse kleur is een weergavemethode gebaseerd op een kunstmatige toewijzing van kleuren. Eerst moeten we hier één woord verduidelijken dat gemakkelijk verkeerd wordt begrepen: “vals”. Het heeft in feite meerdere betekenissen, en in deze context is het passender om het te begrijpen als het bijvoeglijk naamwoord “kunstmatig” dan als een “nagemaakte” kleur. Met andere woorden, deze kleuren zijn niet vervalst, maar kunstmatig toegewezen.
De Chinese Wikipedia heeft over dit onderwerp betrekkelijk weinig inhoud, daarom raad ik aan om rechtstreeks de Engelse versie te raadplegen. Hier volgt mijn korte vertaalde samenvatting:
Valse kleur (of pseudokleur) verwijst naar een groep kleurweergavemethoden die worden gebruikt om kleurenbeelden weer te geven die zijn vastgelegd in de “zichtbare” of “niet-zichtbare” delen van het elektromagnetische spectrum. Een beeld in valse kleuren is een beeld dat zijn onderwerp afbeeldt in kleuren die verschillen van die welke een foto (dat wil zeggen een beeld in ware kleuren) zou tonen. In zo’n beeld zijn kleuren toegewezen aan drie golflengten die het menselijk oog normaal gesproken niet kan zien.
Daarnaast heeft valse kleur enkele varianten, bijvoorbeeld pseudokleur (pseudocolor), dichtheidssegmentatie (density slicing) en de choroplethenkaart (choropleth), die worden gebruikt om “gegevens verzameld uit één enkel grijswaardenkanaal” of “gegevens die geen deel van het elektromagnetische spectrum weergeven” te visualiseren — bijvoorbeeld de hoogte op een topografische kaart, of de weefseltypen bij magnetische resonantiebeeldvorming (MRI).
Nadat u de definitie van valse kleur hebt begrepen, kijkt u opnieuw naar de SHO-, HOO- en andere paletten in astronomische beelden, en zult u het inzien: ze “fotograferen” de nevel niet in die kleuren, maar laten de smalbandsignalen die voor het menselijk oog onzichtbaar zijn via een kunstmatige toewijzing overeenkomen met zichtbare kleuren, en presenteren zo de verdeling van de verschillende elementen.