Part of the Large Magellanic Cloud

ابر ماژلانی بزرگ (LMC) یکی از نفس‌گیرترین مناظر نجومی آسمان نیم‌کرهٔ جنوبی است. این کهکشان که بزرگ‌ترین کهکشان قمری راه شیری به شمار می‌رود، تنها 160 هزار سال نوری از ما فاصله دارد و در گروه محلی رتبهٔ چهارم را دارد (سه کهکشان نخست عبارت‌اند از کهکشان آندرومدا، کهکشان راه شیری و کهکشان مثلث). بخش عمدهٔ LMC در صورت فلکی ماهی زرین (Dorado) در آسمان جنوبی جای دارد و بخشی از آن تا صورت فلکی کوهمیز (Mensa) در جنوبی‌تر کشیده می‌شود. برای تماشای آن باید در جنوب عرض جغرافیایی 20° شمالی باشید؛ و اگر می‌خواهید آن را بلند و نزدیک به سمت‌الرأس ببینید، باید تا حوالی عرض جغرافیایی 25° جنوبی بروید.

در دل LMC، جدا از نشانه‌های میلهٔ کهکشانی و ساختار بازوهای مارپیچی، جذاب‌ترین چیز بی‌گمان سحابی رتیل (NGC 2070) است که در آن نشانده شده‌است. با یک دوربین دوچشمی یا تلسکوپی کوچک می‌توان حلقهٔ گازی درخشانی را که از سحابی به بیرون کشیده شده‌است به‌روشنی دید؛ درست مانند رتیلی غول‌پیکر. اندازهٔ ظاهری آن کمابیش به بزرگی ماه کامل است، اما قطر واقعی‌اش به 1520 سال نوری می‌رسد و از سحابی بزرگ شکارچی (Orion) هم سترگ‌تر است؛ در ضمن ناحیهٔ مهمی برای ستاره‌زایی نیز هست — تا آنجا که حتی می‌توان خوشهٔ 30 Doradus را در مرکز آن دید. در سال 1987، ابرنواختر 1987A درست در همسایگی سحابی رتیل منفجر شد و بیشینهٔ درخشندگی‌اش به قدر 2.8 رسید؛ این ابرنواختر درخشان‌ترین ابرنواختری بود که از سال 1604 به بعد از روی زمین دیده شده‌است، و مدت دیده‌شدنش با چشم غیرمسلح تا ده ماه به درازا کشید.