Part of the Large Magellanic Cloud

Wielki Obłok Magellana (LMC) to jeden z najbardziej zapierających dech w piersiach widoków astronomicznych na niebie półkuli południowej. Jako największa galaktyka satelitarna Drogi Mlecznej jest oddalony od nas o zaledwie sto sześćdziesiąt tysięcy lat świetlnych, a w Grupie Lokalnej zajmuje czwarte miejsce (pierwsza trójka to Galaktyka Andromedy, Droga Mleczna i Galaktyka Trójkąta). Większa część LMC leży w południowym gwiazdozbiorze Złotej Ryby (Dorado), a jego fragment sięga dalej na południe, aż do gwiazdozbioru Góry Stołowej (Mensa). Chcąc go podziwiać, musisz znaleźć się na południe od 20° szerokości geograficznej północnej; a jeśli chcesz zobaczyć go wysoko, blisko zenitu, musisz dotrzeć w okolice 25° szerokości południowej.

Wewnątrz LMC, poza śladami poprzeczki galaktycznej i struktury ramion spiralnych, najbardziej urzeka bez wątpienia osadzona w nim Mgławica Tarantula (NGC 2070). Przez lornetkę albo niewielki teleskop wyraźnie widać jasny pierścień gazu rozchodzący się od mgławicy na zewnątrz, niczym ogromny pająk. Wydaje się mniej więcej tak duża jak Księżyc w pełni, lecz jej rzeczywista średnica sięga 1520 lat świetlnych, jest więc jeszcze potężniejsza niż Wielka Mgławica Oriona; jest przy tym ważnym obszarem powstawania gwiazd — można w niej dostrzec nawet gromadę 30 Doradus, położoną w samym środku. W 1987 roku supernowa 1987A wybuchła tuż obok Mgławicy Tarantula, a jej maksymalna jasność sięgnęła 2,8 wielkości gwiazdowej; była to najjaśniejsza supernowa widziana z Ziemi od 1604 roku, a gołym okiem można ją było oglądać przez całe dziesięć miesięcy.